Бу бер-ике көндә генә һава торышы рәткә кереп китте, аңарчы кояшлы көннәр күрмәдек дисәк тә була.
Ә менә өй каршыларында үскән тюльпаннар суыкларга карамады, барыбер чәчәк атып, ямьсез көннәрне нурландырып җибәрде. Киләсе атнага да һава торышын ямьләнә димиләр әле... Ни генә дисәк тә, Ходай көне, табигатьнең ямьсез көне булалмый, күңелләрне төшермик, стрессларга бирешмик, бер-беребезгә рәхимле булып, кәефләрне төшерми яшик һәм эшлик. Чөнки мәкерлелек беркемне дә яхшылыкка илтми.
Нет комментариев